ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΝΟΥΣΗ: <<Δημιουργία είναι πορεία της ανυπαρξίας προς την ύπαρξη..όποιος δημιουργεί ζει διπλά,δίνει μορφή στη μοίρα του...>>

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ , , Updated

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΝΟΥΣΗ
<<Δημιουργία είναι πορεία της ανυπαρξίας προς την ύπαρξη..όποιος δημιουργεί ζει διπλά,δίνει μορφή στη μοίρα του...>>
Συνέντευξη στη Μαίρη Γκιώνη Λαρεντζάκη
 

-Ποια είναι τα εφόδιά  σας, (η προίκα σας) ,  που γέννησαν το κριτήριο της αισθητικής σας;
Πιστεύω ότι  τα χαρίσματα στον άνθρωπο είναι αυτογέννητα.  Από εκεί και έπειτα χρειάζεται η καλλιέργεια, ώστε ν’ αναπτυχτούν και να φέρουν σαν αποτέλεσμα  το κριτήριο μιας καλής αισθητικής. Η προίκα μου συνεπώς θεωρώ ότι κληρονομήθηκε αφ’ ενός και αφ ετέρου καλλιεργείται. Επειδή ακολουθώ τη αρχαία ρήση  « Γηράσκω δ’ αιεί πολλά διδασκόμενος », που ανήκει στον Σόλωνα ο οποίος έζησε μια εκατονταετία νωρίτερα από τον μεγάλο Αθηναίο φιλόσοφο Σωκράτη και ας επικρατεί η αντίληψη μέχρι σήμερα ότι το είπε ο Σωκράτης ως εξής. « Γηράσκω αεί διδασκόμενος» .

-Η ενασχόληση σας με την συγγραφή -ποίηση τι σας έδωσε, παράλληλα με την εργασιακή σας  απασχόληση;
Είχα την εύνοια της τύχης, μετά από έναν διαγωνισμό δημοσίου να διοριστώ το 1977 στην Ακαδημία Αθηνών. Το  επισημαίνω δε σαν εύνοια της τύχης,  αφού ψάχνοντας για εργασία είχα κάνει αιτήσεις παντού. Ανάμεσα σ’ αυτές και σε μια γνωστή Τράπεζα. Όταν με ειδοποίησαν από την Τράπεζα είχα κόψει το δείκτη μου σε τέτοιο σημείο, που ήταν αδύνατο να δώσω εξετάσεις στη γραφομηχανή, που κυρίως τους ενδιέφερε. Έτσι , αποδέχθηκα την πρόταση εισδοχής μου στην Ακαδημία Αθηνών, αφού επιθυμούσα να εργασθώ στο πνευματικό αυτό ίδρυμα, θεωρώντας ότι μου ταιριάζει καλύτερα.. ( Με απορρόφησαν από διαγωνισμό στο δημόσιο που είχα δώσει εξετάσεις στον ΕΟΤ) Δεν το μετάνιωσα  ποτέ. Η συναναστροφή μου με πνευματικούς ανθρώπους της τέχνης  και των γραμμάτων, Ακαδημαϊκούς, επιστήμονες ερευνητές, υπήρξε για μένα ένα επιπρόσθετο κίνητρο ενίσχυσης της πνευματικής μου πλευράς. Εργαζόμουν πλάι τους,  αλλά είχα και την πολύτιμη υποστήριξη τους. Συγκεκριμένα  Ο  Προϊσταμένος μου Ακαδημαϊκός,  Φιλοσόφος, Μουσουργός,  κ. Ευάγγελος Μουτσόπουλος, πνευματικός μου δάσκαλος, και ιδιαίτερα αγαπητός σε μένα  έχει προλογίσει αρκετές  ποιητικές  μου συλλογές και όχι μόνον. Καθημερινά μου απεύθυνε το ερώτημα: Τι γράψαμε Ευαγγελία μου ; θέλω να το δω… Ήταν συνεπώς αληθινό το  ενδιαφέρον και η ευγενική  σκιά ενός τέτοιου ανθρώπου με το ανάλογο πνευματικό ανάστημα, όχι μόνον υπήρξε για μένα καταλυτική,  αλλά,   με υποστήριξε ενεργά σ’ ‘όλη τη διάρκεια της πορείας μου και με υποστηρίζει ακόμα και σήμερα.

-Ποια σπατάλη  ενέργειας  χρειάζεται  η έμπνευση, το ταλέντο. στην έκφρασή τους;
Είναι απόλυτα μονογαμική θα έλεγα σχέση. Σε θέλει ,όταν έρχεται, αποκλειστικά δικό της. Από τις ποιο απαιτητικές γυναίκες είναι η έμπνευση. Είναι αθέλητη μοναξιά, αφού προκύπτει,  ώστε να αναδυθεί μέσα από τη σιωπή το ποίημα πρωτίστως,  αλλά και το κάθε μορφής  λογοτέχνημα.   Όσο για το ταλέντο είναι εξίσου απαιτητικό γιατί δεν αρκεί μόνον η έμπνευση. Θέλει καλλιέργεια και μελέτη αρκετή.  Βρέθηκα πρόσφατα στο σπίτι του αείμνηστου ποιητή μας,  στο Καρλόβασι Σάμου  Του Γ. Ρίτσου.  Η κόρη του η κ.  Έρη Ρίτσου,  η οποία είναι και αυτή παραμυθογράφος,  μου  ανέφερε ότι ο πατέρας της ξεκινούσε πρωί πρωί την εργασία του πάνω στα γραπτά του,  σαν τον πιο επίπονο εργάτη. Όταν δεν έγραφε ποίηση,  διάβαζε όταν δεν διάβαζε έγραφε ποίηση ή και ζωγράφιζε. Σε μόνιμη εγρήγορση. Είχε διαβάσει απίστευτους τόνους βιβλίων. Όταν δε κατάλαβε ότι του απέμενε  λίγος  χρόνος ζωής,  έσκισε όλα τα γραπτά  που δεν είχε προλάβει να επεξεργασθεί. «Να μην τα βρουν έτσι  γιατί δεν είναι έτοιμα…»  είπε στην κόρη του Ερη.  Δουλειά,  πολλή δουλειά χρειάζεται.
Νομίζω σας έχω απαντήσει. 


-Ποίηση είναι ο τρόπος που ο ποιητής χειρίζεται τις λέξεις, το  λόγο , τη γλώσσα, αριστοτεχνικά η είναι σαν ένας  ζωγραφικός πίνακας  που ο καθένας τον βλέπει με τα δικά του μάτια; πρέπει να είναι δυσνόητη για να είναι καλή; η απολύτως κατανοητή;
Τι είναι  άραγε ποίηση; Δεν υπάρχουν απαντήσεις. Ωστόσο,  έχουν ειπωθεί πολλά. « Τι να πεις για τον ουρανό και τα σύννεφα να τα κοιτάζεις,  να τα κοιτάζεις,  να τα κοιτάζεις...».   Διατείνονταν  ο αείμνηστος  Γ. Σαραντάρης.  Η Ακαδημαϊκός ποιήτρια  κ. Κ.Δημουλά λέει για την ποίηση. «Περπατάς σε μιαν έρημο. Ξάφνου ακούς ένα πουλί να κελαηδά. Είσαι υποχρεωμένος να του φτιάξεις ένα δένδρο για να σταθεί στα κλαδιά και να πει το τραγούδι του.  Αυτό είναι το ποίημα».

-Για εσάς προσωπικά τι είναι το ποίημα; Πως το βιώνετε;
Για μένα  το ποίημα είναι συσσώρευση μνήμης. Η πράξη της ποίησης ομοιάζει απαράλλακτα με τη βροχή. Τα σύννεφα που υποδηλώνουν την μνήμη μαζεύονται στην αρχή και ξεσπάνε  σε βροχή όταν βαρύνουν πολύ.  Όταν προκύπτει ένα ψιλόβροχο είναι ένα ποίημα ήπιο, όταν προκύπτει καταρρακτώδης βροχή με αστροπελέκια και βόμβους μπουμπουνητών είναι ένα δυνατό ποίημα. Αυτό  είναι για μένα το ποίημα. Συσσώρευση μνήμης,  που ξεσπά, όπως η βροχή από τα σύννεφα.Έχετε προσέξει εκείνες τις διαμαντένιες σταγόνες,  που επικάθονται μετά την μπόρα επάνω στα δέντρα; Αυτές  είναι οι προσεχτικά διαλεγμένες λέξεις που αποτελούν το ποίημα.

Ο Φρόιντ έλεγε ότι κι αν έκανα είχε φτάσει πριν από εμένα ένας ποιητής. Έχει συνεπώς την αξίας του.


-Φροντίζετε στον γραπτό σας λόγο, πεζογράφημα η ποίηση να περνάτε μηνύματα ; Συνήθως τι σας απασχολεί;
Μέσα από τη φωνή μου ακούγονται χίλιες φωνές μας λέγει ο ποιητής. Αφού είναι ο εκφραστής όλων μας.Δεν υπάρχει σκοπιμότητα όταν έρχεται ένα ποίημα. Πάντως προκύπτει. Ανάλογα με το ποια είναι η αφορμή της έμπνευσης περιέχει  και το αντίστοιχο μήνυμα του. Δηλ. Όταν είναι ένα στοχαστικό ποίημα μεταφέρει το στοχασμό την περίσκεψη  στον αναγνώστη. Όταν είναι  ερωτικό τη συναισθηματική φόρτιση την αγάπη την ελπίδα την απογοήτευση τον  προβληματισμό. Ένα επαναστατικό επικό ποίημα το δυναμισμό,  την ανάγκη της μάχιμης πράξης,  για ξεσηκωμό , κοκ.   Και δεν είναι λίγες οι φορές που ποιητές μας ξεσήκωσαν τον κόσμο με το λόγο τους..Το ποίημα ως ψυχική καταγραφή μεταφέρει το μήνυμα του γράφοντος, δηλαδή αυτό που τον απασχολεί.Προσωπικά με απασχολεί ο άνθρωπος και ό,τι αυτό συνεπάγεται… Υπάρχουν άνθρωποι ευλογημένοι και   καταστάσεις εξίσου ευλογημένες  που πάντως εμπνέουν. Μέσα από τη συναισθηματική αυτή  φόρτιση και τη μνήμη από το συμβάν  γεννιέται το ποίημα. Άλλωστε  πιστεύω εκείνο που διατεινόταν ο Πλωτίνος. « Η ποίηση ουχί η  εις πειθώ αλλά εις έκστασιν φέρει τους ακροουμένους».  Δεν είναι απαραίτητο να σε πείσει η ποίηση για κάτι.  Η αισθητική απόλαυση της γλώσσας μας,  η μουσικότητα, η ομορφιά είναι αρκετή και  από μόνη της έχει την αξία της.

-Νιώθετε ότι υπερασπίζεσθε την ελληνική μας γλώσσα μέσα από την ενασχόλησή σας με την ποίηση και τα παραμύθια που γράφετε;
Συμβάλλω σ’αυτό με όλη μου την καρδιά, μέσα από το λόγο μου. Αφού δεν υπήρξε ούτε ένας αιώνας μέχρι σήμερα  που να μη γράφηκε ελληνική ποίηση.  Και ο μεγάλος φιλόσοφος υπαρξιστής Bergson διατεινόταν ότι ο πρώτος ήχος,  που ακούστηκε στο σύμπαν ήταν ελληνικός . Οι δε Ρωμαίοι όταν άκουσαν για πρώτη φορά τους έλληνες να μιλούν  «έτρεχαν ν’ ακούσουν εκείνους που ομιλούσαν ωσαν να ελάλουν αηδόνες».  

-Μπορεί ένας ποιητής να είναι ευτυχισμένος άνθρωπος ;
Μπορεί να είναι πολύ ευτυχισμένος και  το αντίθετο, πολύ δυστυχισμένος. Η συναισθηματική φόρτιση και η αισθαντικότητα του ποιητή τον καθιστά ικανό να προσλαμβάνει σε υψηλή ένταση, τόσο την ευτυχία όσο και τη δυστυχία, όταν υφίστανται, και αυτός φυσικά είναι και ένας  από τους λόγους που συμβάλλει  στην δημιουργία του ποιητικού λόγου. Μπορείτε να φανταστείτε κ. Γκιώνη έναν άνθρωπο επίπεδο να γράφει ποίηση; Φυσικά όχι. 

-Ως μέλος στο Δ.Σ του φορέα ΔΡΑΣΗ για την κοινωνία τον πολιτισμό και την ποιότητα ζωής,  ποιες είναι οι δυνατότητες που σας προσφέρονται στην έμπνευση σας,  και την έκφραση της;
Ως μέλος κάθε κοινωνικής ομάδας, ο καθένας μας διευρύνεται ως προς τα όρια της αυτογνωσίας του. Και είναι βασικό γιατί μαθαίνει, μέσα από την ανάδυση του εαυτού με τον συνάνθρωπό του, τα όριά του. Συνεπώς ότι συμβάλλει στην αυτογνωσία μας, είναι πέρα για πέρα αποδεκτό. Ο φορέας μας ΔΡΑΣΗ για την κοινωνία τον πολιτισμό και την ποιότητα ζωής, είναι ένας φορέας πάνω απ΄όλα συνειδητοποιημένος και αρκετά ποιοτικός. Τα μέλη μας, βρισκόμαστε στην ομάδα αυτή, από προσωπική μας επιλογή και όχι από τύχη η εξαναγκασμό. Γνωρίζουμε όλοι τι ακριβώς θέλουμε να επιτύχουμε και μας συνδέει η ανθρώπινη αλληλεγγύη και ο αλληλοσεβασμός τουλάχιστον τις περισσότερες φορές. Ως προς το τι μου παρέχει, θα ήθελα να τονίσω, ότι είναι η ευκαιρία για να ξεφύγω από τη μοναξιά της δημιουργικής πράξης της ποίησης και να μπω στη μάχιμη πλευρά της ζωής, μέσα από τις ευαισθησίες μου. Το μήνυμα ενός στίχου είναι το θεωρητικό μέρος, που όταν συνδυάζεται και με την πράξη  είναι θεάρεστο. Κατά τον Αείμνηστο Ν. Καζαντζάκη «η πράξη είναι λύτρωση», πρωτίστως,  μέσα από την κοινωνική μας συμμετοχή στα πράγματα. και  Ο Αείμνηστος Π. Καννελόπουλος είχε κάποτε πει. «Αν θέλεις νέε την πολιτεία, μη τη ζητάς σ’ ο,τι είναι ιδιαίτερα δικό σου, στο σπίτι στο σχολείο ή σ ό,τι ο ίδιος ο εαυτός σου. Στους άλλους, ζήτα το, στους άλλους για τους σκοπούς τους πιο μεγάλους». Εγώ μπορεί να είμαι πολύ νέα, αλλά, αυτή την τακτική την ακολουθώ διαισθητικά από παιδί… Συνεπώς έχοντας ως πρώτο μου μέλημα να γίνομαι ολοένα και καλύτερος άνθρωπος, η κοινωνική  συμμετοχή με τη συνέπεια της διεύρυνσης, συμβάλλει σαφώς και στην εξέλιξη  του χαρακτήρα μου και της γραφής μου, αλλά, και αποτελεί σταθερή πηγή έμπνευσης έτσι κι αλλιώς,  αφού τόσο στον πεζό,  όσο και στον ποιητικό λόγο είμαι ανθρωποκεντρική.

-Πιστεύετε στο πεπρωμένο;
Η μοίρα η το πεπρωμένο, φανερώνεται κάτω από πολύ διαφορετικές μορφές. «Οι θεοί αποτελειώνουν πολλά πράγματα κόντρα στη δική μας προσδοκία κι εκείνα που τα περιμένουμε δεν έρχονται. Μα ο Θεός ανοίγει το δρόμο σε απρόβλεπτα γεγονότα  γράφει  ο Ευριπίδης. Φυσικά έχουμε και την αντιδιαστολή του Σεφέρη. « Τη μοίρα μας θα την πούμε εμείς». Χρειάζεται ισχυρή δύναμη θέλησης για να πάρουμε τη μοίρα στα χέρια μας.. Υπάρχουν βέβαια  και οι συνθήκες. Αν βέβαια η συνθήκη σε φέρει σ’ έναν λάκκο με φίδια, δεν θα σκεφτείς « ήταν μοιραίο…» και θ΄ αφεθείς ,  αλλά θα προσπαθήσεις να βρεις  τον τρόπο να βγεις από το αδιέξοδο. Έτσι, δε μπορούμε να εξαιρέσουμε τον παράγοντα  της δύναμης, που ασκεί η θέληση στα ανθρώπινα πράγματα,  παίζοντας το βασικό ρόλο στις επιλογές μας.

-Η αυτοπεποίθηση χαλαρώνει τον άνθρωπο;
Είναι βασική προϋπόθεση να πιστεύουμε στον εαυτό μας  και να προσπαθούμε για το κάθε τι. Υπάρχουν και οι συγκυρίες που δεν βοηθούν, ή αν θέλεις, δε συμβάλλουν θετικά και τονίζω ότι είναι «οι δαίμονες», με τους οποίους  θα πρέπει να παλέψουμε πρωτίστως σε προσωπικό επίπεδο. Για παράδειγμα η σημερινή παγκόσμια κοινωνικο-οικονομική κρίση δεν αφήνει και πολλά περιθώρια ασφάλειας και αυτοπεποίθησης. Μας μπερδεύει και μας καθιστά αμήχανους πολλές φορές. Εκεί χρειάζεται η δύναμη της πίστης στον εαυτό μας  για να λυθεί ο γόρδιος δεσμός. Συνεπώς όταν αρωγός στις προσπάθειές μας είναι η αυτοπεποίθηση αισθανόμαστε σε εγρήγορση και κάθε άλλο παρά χαλαροί… Ήρεμος ίσως θέλετε να πείτε,  με την έννοια της προσωπικής αυτάρκειας.  

-Τι γνώμη έχετε για το Φεστιβάλ στον Δήμο μας;
Είναι ένα κεφάλαιο που δεν εξαντλείται σε μιαν απάντηση. Ωστόσο σε γενικές γραμμές με βρίσκετε θετική. Πάντως σε μία περίοδο γενικευμένης κρίσης,  από τη μια πλευρά έχουμε πολύ μεγαλύτερη ανάγκη, από τέτοιες διεξόδους από την άλλη θα πρέπει να προσφέρεται ο πολιτισμός, δωρεάν στον κόσμο. Ακούστηκαν αυτό το καλοκαίρι πολλές δυσαρέσκειες,  για το εισιτήριο στο Φεστιβάλ. Παρ όλα αυτά, στις περισσότερες παραστάσεις, το θέατρο στο Άλσος Βεΐκου ήταν κατάμεστο.


-Το κοινό έχει αισθητήριο μαθαίνει να επιλέγει σωστά πλέον;
Εξαρτάται από «το κοινό…» την αισθητική συμπεριφορά του και τις προσλαμβάνουσες που είναι πολλές. Υπεισέρχεται σαφώς  και ο υποκειμενισμός στην κουλτούρα μας. Ελάχιστοι ακολουθούν την ποιότητα. Επικρατεί και εδώ η ψυχολογία του όχλου. Και ο όχλος δεν ήταν ποτέ ποιοτικός. Κατά Πλάτωνα ακολουθούν την ποιότητα οι ολίγοι και εκλεκτοί. Και μέσα από αυτές τις εξαιρέσεις αλλάζει ο κόσμος.

-Είστε αισιόδοξη για το μέλλον τι φοβάστε;
Είμαι κατά βάση αισιόδοξος άνθρωπος. Ως προς το μέλλον βέβαια είμαι  αρκετά επιφυλακτική και προπαντός αμήχανη. Το μέλλον άδηλον ,  υποστήριζαν οι αρχαίοι μας.  Στο τέλος κάθε τραγωδίας στο αρχαίο μας θέατρο ο άνθρωπος μένει πάντα μόνος και υπόλογος του εαυτού του. Φοβάμαι λοιπόν αυτή τη μοναξιά του εαυτού… « Φοβάμαι να ζήσω δίχως αυτό που έχω ανάγκη από τους ανθρώπους για να υπάρξω και δεν μου το δίνουν» ειχε πει κάποτε Η Ακαδημαϊκός και εξαίρετη πεζογράφος μας Γαλάτεια  Σαράντη. Είμαστε όλοι μας αλληλοεξαρτώμενοι από «τους άλλους…» Και  « ο άλλος…» είναι μη προβλέψιμος στις μέρες μας περισσότερο από ποτέ άλλοτε,  από τον πιο κοντινό μας,  έως την εξουσία κρατική και παγκόσμια. Οι προβλέψεις  για το μέλλον πολλαπλές και στη μέση ο άνθρωπος αμήχανος…

 
-Για τους νέους τι βλέπετε, η οικονομική  κρίση απομυζά την ενεργητικότητά τους;
Είναι τραγικό να είσαι νέος σήμερα. Να θέλεις να εργασθείς, να θέλεις να δώσεις τον καλύτερό σου εαυτό, να δημιουργήσεις τη ζωή σου, να κάνεις οικογένεια να αποκτήσεις παιδιά και μια κατάσταση παγκόσμια να σου αφαιρεί την ελπίδα! Όταν μας αφαιρέσουν την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο όχι μόνον οι νέοι μας όλοι μας χάνουμε την ενέργεια μας. Στον στον πάτο του  πίθου, που καθιερώθηκε να λέγεται το κουτί, της  Πανδώρας μένει πάντα  η ελπίδα! Δυστυχώς στις μέρες μας οι συνθήκες …γύρισαν το ποτάμι πίσω…, και αφήρεσαν το σκέπαστρο στον πίθο της Πανδώρας.  Έχουμε να παλέψουμε με όλα τα κακά που ξεπήδησαν από μέσα. Θα δείξει πόση ελπίδα απέμεινε!...

-Αλλάζει ο κόσμος γύρω μας και πως;
Ο κόσμος άλλαζε και θα συνεχίσει για πάντα ν’ αλλάζει μέχρι συντέλειας. Το πώς αλλάζει; Σε ξέφρενους ρυθμούς. Και  ο άνθρωπος καλείται ν ακολουθήσει αυτές τις αλλαγές  ταχύτατα επιλέγοντας την καλύτερη ποιότητα στη ζωή του, όσο κι αν αυτό κοστίζει. Και η καλύτερη ποιότητα ζωής πραγματοποιείται μέσα από την πράξη της ελευθερίας και της μοναξιάς. Και θα επικαλεσθώ και πάλι το λόγο του αείμνηστου Ν. Καζαντζάκη  από την «Ασκητική». «Να λες είμαι υπεύθυνος για τον κόσμο, αν δε σωθεί εγώ θα φταίω! Να παλεύεις κι ας μείνεις μόνος!».

-Η αβεβαιότητα στον επαγγελματικό τομέα, τί αντίκτυπο έχει στους νέους;
Τραγικό αντίκτυπο. Ελλοχεύει πολλούς κινδύνους. Πρωτίστως, κατάθλιψη αλλά ίσως  και κάποιοι νέοι μας    να βολευτούν στην κρίσιμη για την εποχή κατάσταση, διαιωνίζοντας τον ομφάλιο λώρο της εξάρτησης από τους γονείς. Έτσι κι αλλιώς είναι οδυνηρό να έχεις ενέργεια,  θέληση,  ζωντάνια για να δουλέψεις, όπως ήδη προείπα, και να μην έχεις την ευκαιρία να αυτονομηθείς για να υπάρξεις ως ελεύθερος άνθρωπος. Έχει γίνει  σχεδόν καθεστώς  να συντηρούνται οι νέοι από τους γονείς τους  μέσα από την πενιχρή τους σύνταξη. 

-Ποια η σχέση σας με το διαδίκτυο ;
Αναγκαίο κακό. Αγαπώ πολύ το  βιβλίο. Έχουμε απομακρυνθεί πολύ απ’ αυτό.  Εργάσθηκα στη βιβλιοθήκη της Ακαδημίας Αθηνών. Υπήρξε μια από τις καλύτερες περιόδους της ζωής μου. Άλλο να πιάνεις το βιβλίο στα χέρια να το φυλλομετράς να το οσμίζεσαι και άλλο να απευθύνεσαι σε μια οθόνη. Ως προς την επικοινωνία των χρηστών του δικτύου με βρίσκετε σχεδόν αρνητική στον τρόπο που χρησιμοποιείται από τους περισσότερους. Έχετε  προσέξει  «200 φίλους έχει η Ε. Πανούση» και άλλοτε η Μ. Γκιώνη είναι φίλη με τη Σοφία το Χρήστο τον Αλέκο τη Βασιλική, Αυτά όλα είναι αστεία έως τραγικά. Οι λέξεις και τα πράγματα έχασαν πια το πραγματικό τους νόημα. Μ’ ενοχλεί αφάνταστα. Υπήρξαν και στιγμές που αναζήτησα τη γνώση και με κάλυψε πλήρως. Συνεπώς θέλει πάλι και εδώ το μέτρο.Ας αφήσουμε που ελλοχεύει και τον κίνδυνο του ιντερνετισμού. Εθισμός στην πιο σκληρή του μορφή. Υπάρχουν κλινικές για αποτοξίνωση από το διαδίκτυο. Εισάγεσαι και υποβάλλεσαι σε θεραπεία. Υφίσταται ήδη στην Αμερική.  Ξεφύγαμε εντελώς από τις φυσιολογικές συνθήκες ζωής και αυτό πληρώνεται. 

-Μόνο οι άνθρωποι του πνεύματος δημιουργούν; τι είναι για σας η δημιουργία;
Αρχίζω από το τι είναι δημιουργία. Δημιουργία είναι πορεία της ανυπαρξίας προς την ύπαρξη μέσα από την ελευθερία.Συνεπώς δε δημιουργούν μόνον οι άνθρωποι του πνεύματος αλλά όλοι μας, ανεξαιρέτως, διαφορετικά δεν υπάρχουμε. Από την καθημερινότητα της νοικοκυράς στην κουζίνα της,  που φτιάχνει ένα ωραίο γλύκισμα ως την υψηλότερη μορφή πνευματικής έξαρσης,  στον τομέα της τέχνης  και των γραμμάτων. Και βέβαια ο άνθρωπος έχει αναφαίρετο δικαίωμα στην δημιουργία και στην ελευθερία! Πάνε μαζί! Κανένας δεν έχει το δικαίωμα  να μας το στερήσει. Μέσα στη θλίψη της απέραντης μετριότητας, που μας πνίγει από παντού, παρηγορούμαι ότι κάπου, σε κάποιο καμαράκι, κάποιοι πεισματάρηδες αγωνίζονται να εξουδετερώσουν τη φθορά (Ο,Ελύτης νομίζω το είπε κάποτε). Και βέβαια  δεν τους  φαντάζομαι  μπροστά σε μια οθόνη… Ίσως είμαι αθεράπευτα ρομαντική!...Εξ άλλου υπάρχει και το παρακάτω που είπε ο Αμπερ Καμύ.  Όποιος δημιουργεί, ζει διπλά και δίνει μορφή στη μοίρα του.

 

 

Σύντομο Βιογραφικό:

ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΠΑΝΟΥΣΗ
Γεννήθηκε στο Βοχαϊκό της Κορινθίας. Εργάστηκε για πολλά χρόνια σαν ειδικός γραμματέας στο Κέντρο Ερεύνης της Αστρονομίας και της Ελληνικής Φιλοσοφίας, της Ακαδημίας Αθηνών. Είναι μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών και του Ελληνικού κύκλου του παιδικού βιβλίου. Παρακολούθησε μαθήματα παιδαγωγικού ενδιαφέροντος σε Σχολή Γονέων το 1993 και εικονογράφησης στα τμήματα ενηλίκων στη Σχολή «ΟΡΝΕΡΑΚΗ» από το 2003 έως και 2005. Διετέλεσε έφορος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών το 2002. Παιδιά προσχολικής και σχολικής ηλικίας απογειώνουν τη φαντασία τους, εικονογραφώντας και παίζοντας με τα παραμύθια της, στο Ομήρειο Πνευματικό Κέντρο της Χίου το 2003. Έχει τιμηθεί και βραβευθεί για τα έργα της και τις πολιτιστικές της δραστηριότητες. Ποιήματα δοκίμια, παραμύθια διηγήματα δημοσιεύονται σε έγκριτα λογοτεχνικά περιοδικά. Σήμερα εκτός της συγγραφής, που τη συνοδεύει αδιάλειπτα, παρακολουθεί μαθήματα ζωγραφικής και χαρακτικής στα δημιουργικά στέκια του Δήμου Γαλατσίου. Συμβάλλει στην αναβίωση της προφορικής μας λογοτεχνίας, αφηγούμενη παραμύθια, απ’ όλο τον κόσμο. Έχει διδαχθεί την τέχνη της αφήγησης των παραμυθιών και την εκφορά του θεατρικού λόγου.

Συγγραφική πορεία:

1) «Αποσκότισόν μου» ποίηση 1992. 2) «Γένεση πρώτη» (ποίηση) 1995. 3)
«Εκμαγείο» (ποίηση) 2003. 4) «Το ταξίδι της πεταλίδας» (παραμύθι) 2003 5) « Τα δάκρυα της βροχής» (ποίηση), 2010 υπό έκδοση. 6) « επτά παραμύθια εμπνευσμένα από Έλληνες λογοτέχνες», (υπό έκδοση) από τις εκδ. «ΑΓΚΥΡΑ» 2010 . Πολλά από τα έργα της είναι αδημοσίευτα.

Σχετικά Άρθρα

Συνέντευξη: Κ. Κορωναίου, προέδρου ΕΦΕΠ, για το φεστιβάλ φωτογραφίας

Συνέντευξη της Κατερίνα Κορωναίου, προέδρου της Ελληνικής Φωτογραφικής Εταιρείας Πρέβεζας (ΕΦΕΠ), για το φεστιβάλ φωτογραφίας – βίντεο στην Πρέβεζα...

Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου

Προσπάθησα λοιπόν να δημιουργήσω μέσα από μικρές ιστορίες αυτή την μεταφορά της ....

Ίκαρος Πετρόπουλος

Μια συνέντευξη με έναν από τους πλέον ενεργούς πολίτες του Γαλατσίου πάντα έχει ενδιαφέρον

Ελευθέριος - Φραγκίσκος Κουνάνης

«Δεν ελεημονούμε, συμπάσχουμε και δεν αδιαφορούμε»