ΤΟ ΓΑΛΑΤΣΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

ΑΡΘΡΟΓΡΑΦΙΑ Από Καίτη Λιανού , , Updated



ΤΟ ΓΑΛΑΤΣΙ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ

*

Ξύπνησα μες στη νύχτα από κάποιο θόρυβο μάλλον ή… από κάποια επιθυμία μου, που ο θόρυβος αυτός την έκανε πράξη. Όσο κι αν φαίνεται περίεργο κάποιοι θόρυβοι, ανεπαίσθητοι, μας δημιουργούν όνειρα, εξάπτουν την φαντασία μας αλλά και πολλές φορές μας προτρέπουν, για να ψάξουμε να βρούμε τις αλήθειες ή να συνηθίσουμε κάτι καινούριο, πολλές φορές μια ιδέα, μια απλή σκέψη, μερικές φορές να επιστρέψουμε στο παρελθόν ή να ζήσουμε πολύ έντονα το τώρα. Εκείνη την νύχτα λοιπόν που ξύπνησα δεν θυμήθηκα μόνο όμορφες μέρες από το παρελθόν αλλά αγκάλιασα το τώρα κι ένωσα τις δυο περιόδους της ζωής μου ανακαλύπτοντας τις ομορφιές της πόλης που αγάπησα.

            Δεν μεγάλωσα στο Γαλάτσι, ένοιωσα όμως πως ήταν έτοιμο να με δεχτεί, να με περικλείσει στην αγκαλιά του και να με κάνει να το αγαπήσω. Θα γινόταν η πόλη μου, το μέρος που θα έπλαθα τα υπόλοιπα όνειρα της ζωής μου, το μέρος που θα ξεκινούσα, μέσα απ’ τις γειτονιές του καινούριες γνωριμίες, ανθρώπους που τους συναντώ ακόμα και τώρα, κάθε μέρα. Μου χαμογελούν και τους χαμογελώ, μου δίνουν το χέρι και τους δίνω το δικό μου. Σ’ αυτό λοιπόν το κομμάτι γης που λέγεται Γαλάτσι δημιούργησα την οικογένεια μου, έκτισα όνειρα κι ελπίδες, αυτό το κομμάτι γης έγινε πατρίδα μου, γιατί εδώ έζησα τα πιο πολλά χρόνια της ζωής μου.

Από το μπαλκόνι μας μπορώ να δω ένα μεγάλο μέρος της Αθήνας να λαμποκοπά την νύχτα από τα πολυάριθμα φώτα. Η Λεωφόρος Γαλατσίου απλώνεται μπροστά μου και με τη Λεωφόρο Βείκου θαρρείς πως κινούνται κι αυτές μαζί με τους περαστικούς και τα αυτοκίνητα, επιβλητικές, γεμάτες ζωή, κι ενώ το μάτι μου συναντά την οδό Πρωτοπαπαδάκη κάποια στιγμή ξεγλιστρά για να βρεθεί μπροστά στα πληγωμένα βουνά και στα εγκαταλειμμένα κτίσματα του παλιού λατομείου.  Απ’ το μπαλκόνι μπορώ να δω και τον τρούλο του Ναού της Αγίας Γλυκερίας, Πολιούχο της πόλης μας. Είναι μια μεσαιωνική εκκλησία που χρονολογείται από τον 17ο αιώνα. Μπορώ να δω τα Τουρκοβούνια και το μοναστήρι του Προφήτη Ηλία σκαρφαλωμένο πάνω τους και το Αττικό Άλσος στην κορφή τους, όπου μπορείς να αγναντέψεις όλη την Αθήνα. Στους πρόποδες αυτού του λόφου ανοίγεται διάπλατα το Γαλάτσι μας με τις πολλές συνοικίες του, τα πάρκα του, τις παιδικές χαρές, τις εκκλησίες του, τα πολυάριθμα μαγαζιά του, τις καφετέριες, τα ταβερνάκια του και τα κέντρα, ένας τόπος γεμάτος ζωή, που ξεκίνησε με τον ερχομό των πρώτων του κατοίκων την δεκαετία του 1910 που κυρίως εργάστηκαν στα ασβεστοκάμινα τα οποία είχαν ήδη δημιουργηθεί. Αργότερα έγινε εξοχή για τους Αθηναίους και το 1935 απέκτησε την γραμμή των λεωφορείων 608.

Ας προχωρήσουμε όμως στην Λεωφόρο Βείκου με τα μαγαζιά της να μας συντροφεύουν σε όλη μας την διαδρομή και αφού διασχίσουμε την οδό Τράλλεων θα συναντήσουμε το Άλσος Βείκου που είναι ένας από τους μεγαλύτερους πνεύμονες της Αθήνας. Εκεί μπορούμε να τρέξουμε, να καθίσουμε κάτω στο γρασίδι. Να περπατήσουμε. Να αναπνεύσουμε καθαρό αέρα. Ν’ αφήσουμε τις σκέψεις μας να ταξιδέψουν στο μέλλον καθώς θα κοιτάμε πέρα μακριά -μέχρι εκεί που φτάνουν να δουν τα μάτια μας-να παρουσιάζεται η Αθήνα περιτριγυρισμένη από τα βουνά της. Τα παιδιά μας μπορούν να παίξουν στις παιδικές χαρές, κι εμείς να ξεκουραστούμε απολαμβάνοντας τον καφέ μας. Μπορούμε να δούμε θέατρο, σινεμά, να βρούμε τρόπους για να δραστηριοποιηθούμε παίζοντας μπάλα, κολυμπώντας ή κάνοντας γυμναστική. Απέναντι απ’ την πύλη του Άλσους δένδρα και θάμνοι αγκαλιάζουν την Ομορφοκκλησιά, “τον Άγιο Γεώργιο,” είναι ένα πανέμορφο εκκλησάκι μες στο πράσινο, με υπέροχες τοιχογραφίες, κτίστηκε τον 12ο αιώνα πάνω σε λείψανα παλαιοχριστιανικής εκκλησίας. Κατεβαίνοντας την λεωφόρο στα δεξιά μας θα δούμε να προβάλλει με μεγαλοπρέπεια ο Ναός της Αγίας Ειρήνης και αν κατηφορίσουμε την οδό Τράλλεων θα βρεθούμε στον Ναό του Αγίου Ανδρέου να τον περιβάλλει ένα όμορφο πάρκο.

            Αυτό είναι το Γαλάτσι μας, που αγαπήσαμε και αγαπάμε.   

Σχετικά Άρθρα

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Διήγημα της Καίτης Λιανού

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΜΜΟΛΟΦΟΥΣ

Από την συλλογή «Το γυάλινο δωμάτιο» της Καίτης Λιανού-Ιωαννίδου

Θεατρική Παράσταση «ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ» της Καίτης Λιανού-Ιωαννίδου

Οι Εκδόσεις Ωκεανός & η Ελληνική Ακαδημία Τέχνης και Πολιτισμού σας προσκαλούν στην θεατρική παράσταση «ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ»...

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΥΛΗ

Ήταν Φθινόπωρο, ένα μουντό πρωινό που ο ήλιος δεν είχε τη δύναμη να ζεστάνει τη γη, αφού τα μαύρα σύννεφα τον κρατούσαν μακριά της...