Ο Ασύρματος

ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ Από Τάσος Πασπάλας , , Updated



Ο Ασύρματος


Δεν μπορώ παιδί μου να δώσω μια συγκεκριμένη εξήγηση για το τι είναι καλοκαίρι. Ίσως είναι ο ήλιος που μερεύει την ψυχή, ίσως η θάλασσα που ξελογιάζει το κορμί, ξέρω όμως πως το καλοκαίρι έρχεται σαν ευλογία και στολίζει με φως, τη φύση, τα ζωντανά και τους ανθρώπους. Δες το μερμήγκι,  δες τον τζίτζικα και το τριζόνι. Δες τα χελιδόνια, τη θάλασσα, τα δελφίνια. Όλα τους το καλοκαίρι ζωντανεύουν, χαίρονται, παίζουν, ερωτεύονται, και τραγουδούν ασταμάτητα. Καλοκαίρι είναι το παιχνίδι της φύσης που μας παρασέρνει σε ένα ξέφρενο κι ανέμελο ρυθμό. Σε αυτόν τον τόπο έχουμε την ευτυχία, να ζούμε μια εποχή παραπάνω από τους υπόλοιπους λαούς, κι αυτή η εποχή είναι το καλοκαίρι παιδί μου.

Το καλοκαίρι, θα δεις να πετάγεται από κάθε γωνιά της γης κι ένα βλαστάρι, μια σκέψη, μια ιδέα, μια μοσχοβολιά, κι έρχεται το μυαλό του ανθρώπου και φουντώνει και γίνεται σαν το βασιλικό στη γλάστρα. Δες αυτά τα ταπεινά λουλούδια στον κήπο, δες τα πως παρέμειναν αθάνατα στους αιώνες κι ανθοστόλισαν τα βάσανα και τις χιλιόχρονες ομορφιές της ιστορίας μας.

Σ΄αυτή την ευλογημένη χώρα παιδί μου, σηκώνεσαι το πρωί, πας στην αυλή, κοιτάζεις κάτω την γυαλάδα του πηγαδιού, αμολάς τον κουβά και φέρνεις στο φως απόσταγμα τριών χιλιάδων ετών.

Αν ποτίσεις παιδί μου, με καθαρό νερό την φύση και τους ανθρώπους, τότε θα δεις για πότε ανθίζει και μοσχοβολά τούτος ο τόπος, θα δεις για πότε  το πνεύμα φουντώνει και αμολάει κλωνάρια καινούργια και ιδέες τρυφερές.

Να ξέρεις όμως παιδί μου, πως “για να πιεις καθαρό νερό πρέπει να τρέξεις στην πηγή”, μου κάνει ο κυρ Αντώνης. Και αυτή η πηγή βρίσκεται στα βιβλία. Μόνο στα βιβλία κρύβονται λέξεις και σκέψεις καθαρές. Κι όλα αυτά γιατί έχουν ταξιδέψει από το βάθος της θάλασσας, ανέβηκαν πάνω στα βουνά, πέρασαν τα ποτάμια μέχρι να φτάσουν εδώ στο ολοκάθαρο πηγάδι της αυλής.

Ρίχνει ο κυρ Αντώνης τον κουβά στο πηγάδι, στρίβει το μαγκάνι και λίγο λίγο δροσίζει τα πόδια του μαντρότοιχου που είναι γεμάτος λουλούδια.

Σήκωσα παιδί μου μαντρότοιχο με τον έξω κόσμο, γιατί δεν μπορώ να ζω ξένος στον δικό μου τόπο, στο ίδιο μου το νησί.

Κλείστηκα εδώ, για να κρατήσω απείραχτη αυτή την ταπεινή ομορφιά της φύσης. Δες την μολόχα, το σκυλάκι, την βουκαμβίλια, τον δυόσμο της μανούλας μου, τους κατιφέδες που τόσο πολύ αγαπούσε, τη ρίγανη,  τη λεμονιά. Όλα αυτά μου θυμίζουν τα περασμένα, τα αθώα, τα αμόλυντα, τα ανθρώπινα στοιχεία της δικής μας ρίζας.

Έλα πιο δω στο ξέφωτο, θα σου δείξω το πιο όμορφο λουλούδι που έβγαλε ποτέ αυτός ο τόπος. Δες  αυτή την πανέμορφη “Φαντασία”. Δες πόσο όμορφο λουλούδι είναι, δες τα γαλάζια της χρώματα, δες την πως στέκεται, ψιλόκορμη, λιγερή, καμαρωτή. Η “Φαντασία” παιδί μου φυτρώνει μόνο σε αυτήν εδώ την χώρα, γιατί εδώ υπάρχει άπλετος γαλάζιος ουρανός και απέραντη θάλασσα να ταξιδέψει. Μα τώρα έχει μείνει μόνη της, δίχως φίλους, δίχως παρέα, δίχως ιδέες για να ζευγαρώσει.

Καμάρωσε παιδί μου την “Φαντασία”, πως να αφήσω αυτό το περήφανο και αδούλωτο λουλούδι να χαθεί. Πως μπορεί αυτή η χαρά της ζωής να μείνει αζευγάρωτη. Αυτή η “Φαντασία”, γέμισε τα πανιά των προγόνων μας και ταξίδεψε στα πέρατα της γης και έσπειρε πολιτισμό που μέχρι και σήμερα τον μολογούν οι ξένοι.

Από τότε που έχασα την κυρά Σοφία παιδί μου, χάθηκε και η ταυτότητά μου. Με περιγελούν πως τάχατες δεν προσαρμόστηκα στον καινούργιο κόσμο. Δεν άλλαξα λέει κουλτούρα κι ήμουν παράταιρος με τους επισκέπτες που έρχονταν στο νησί, έπρεπε λέει να αλλάξω, να τους μοιάσω, να γίνω κι εγώ ένα με δαύτους.

Οι ξένοι παιδί μου, έρχονταν εδώ για να θαυμάσουν αυτό που ήμαστε, και εμείς προσπαθούμε να γίνουμε κάποιοι άλλοι. Εκείνοι έρχονται να θαυμάσουν την ιστορία μας, την ομορφιά του τόπου, την αυθεντικότητα, την φιλοξενία, έρχονται να θαυμάσουν όλα αυτά που τους στέρησε η δική τους φύση και ο δικός τους πολιτισμός. Μα οι δικοί μας οι ανόητοι ακόμα φτιασιδώνονται να γίνουν κάποιοι άλλοι.

Με καλούν να προσαρμοστώ, χαλώ βλέπεις την εικόνα του νησιού. Κάποια στιγμή συλλογίστηκα, τι θα έλεγαν οι πρόγονοί μας σαν έβλεπαν αυτά εδώ τα αστεία ανθρωπάκια να προσπαθούν να αλλάξουν δέρμα. Δεν σκέφτονται πως κάποια στιγμή θα χάσουν την υπόληψη ακόμα κι από κείνους που προσπαθούν να τους μοιάσουν;

Κι έτσι, κλείστηκα εδώ στην αυλή, να γυρίζω το μαγκάνι της ιστορίας να ποτίζω τα λουλούδια και να φροντίζω την πανέμορφη και αυθεντική “Φαντασία”.

Μα δεν στο κρύβω παιδί μου πως ελπίζω. Ελπίζω μια μέρα να ακούσω απ έξω μια φωνή, μια φωνή που θα μου ζητήσει να παλέψουμε, να αγωνιστούμε, να γίνουμε καλύτεροι.

Θυμάμαι, όταν έριχνε τον κουβά στο πηγάδι η κυρία Σοφία και έφερνε στην επιφάνεια όμορφες παλιές ιστορίες. Ποτίζαμε τα λουλούδια και τα έβλεπες να ομορφαίνουν, να μεγαλώνουν, να θεριεύουν και να φωτίζουν αυτήν εδώ την ταπεινή γωνιά.

Καλό μου παιδί, σου εύχομαι να μην αλλάξεις ποτέ, φρόντισε μόνο να γίνεις καλύτερος.

Εκεί που έλεγε αυτά τα λόγια ο κυρ Αντώνης ακούγεται ένας ήχος περίεργος από σύγχρονο μηχάνημα. Τρέχει στο ανοιχτό παράθυρο που κοιτάζει στην αυλή, βάζει το χέρι του μέσα από την κουρτίνα και αρπάζει το μικρόφωνο από έναν ασύρματο που γρύλιζε.

Ο Ασύρματος ήταν το μοναδικό παράθυρο με τον έξω κόσμο που είχε κρατήσει ο κυρ Αντώνης από τότε που ήταν ναυτικός.

Ναι με ακούει κανείς; κάνει με αγωνία ο κυρ Αντώνης,

Mε ακούει κανείς; επαναλαμβάνει
Με ακούει κανείς; και η φωνή του λύγισε, ξεθώριασε και χάθηκε με λυγμό, κάνοντας το στήθος να πάλλεται από αγωνία.

Ο Ασύρματος γρύλιζε, αλλά από την άλλη μεριά, δεν ερχόταν καμία φωνή.

Έκανα δυό βήματα πιο κει, για να μην βλέπω την απογοήτευση στο πρόσωπο και στην ανάσα του κυρ Αντώνη. Κοίταξα στο βάθος του κήπου εκεί που φώτιζε τον τόπο, η αχαλίνωτη ομορφιά της “Φαντασίας” του. Έστεκε όμορφη, μόνη, περήφανη, καμαρωτή, κάτω από τον ξανθό ήλιο του καλοκαιριού.


Υ.Γ Αυτό το κείμενο το αφιερώνω στην μνήμη του αγαπητού μας Γιατρού και φίλου Θανάση Μπούρα, που τόσο πρόωρα χάθηκε… κάθε φορά που διάβαζε το κείμενό μου στον Παλμό, μου τηλεφωνούσε και μου έστελνε απλόχερα την αγάπη του. Του την ανταποδίδω. Το κείμενο δημοσιεύτηκε :
Στη Νομαρχιακή εφημερίδα "Παλμός" στις : 20/10/2017


Σχετικά Άρθρα

Χριστούγεννα στα Γιαλόσπιτα

Αν με είχες ακούσει δεν θα θαλασσοπνιγόμαστε χρονιάρα μέρα μεσοπέλαγα.

Μια Πεταλούδα στο Αιγαίο

Δεν ξέρω, αν όλα αυτά που περνούν μέσα απ το μυαλό μου είναι σκέψεις χρήσιμες...

Τι κρίμα

σύντομος στιχουργικός οίστρος ...

Το Φιλαράκι

Βρίσκω ένα “φυλλαράκι” ξεραμένο στο γιαλό