ΚΟΡΙΟΣ ΣΤΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ

ΑΝΕΜΟΛΟΓΙΟ Από Καίτη Λιανού , , Updated



…Άπλωσε το χέρι του και μου έκανε νόημα να τον ακολουθήσω. Προχωρήσαμε μαζί. Περάσαμε την πέτρινη γέφυρα και βρεθήκαμε απέναντι σ’ εκείνο το μισογκρεμισμένο σπίτι. Τα σύννεφα πια είχαν πυκνώσει. Κάποιες σταγόνες βροχής άρχισαν να πέφτουν, αστραπές φαίνονταν και βροντές ακούγονταν από μακριά σαν να μας πλησιάζουν. Δεν μίλησα. Τον ακολουθούσα σιωπηλά κι εκείνος συνέχισε να προχωράει. Φτάσαμε σ’ ένα μικρό λόφο. Αρχίσαμε να τον ανεβαίνουμε, το χώμα ήταν παχύ και νωπό. Δεν αργήσαμε να φτάσουμε στην κορυφή. 

Στάθηκε για λίγο και κοίταξε ολόγυρα του.
«Κοίτα γύρω σου» μου είπε. «Όλα είναι ο ίδιος ο Θεός. Μου έχει κάνει τη χάρη και Τον βλέπω κάθε μέρα, Τον ακούω κάθε μέρα. Μόνο και μόνο γι αυτό άξιζε να ζήσω. Έμεινα έτσι ακίνητος, κοιτάζοντας τον και προσπαθώντας να καταλάβω τι ήθελε να πει και μετά από λίγο συμπλήρωσα.

«Αυτό που βλέπεις δεν είναι ο Θεός. Είναι η Δημιουργία....»
Δε μ’ άφησε να συνεχίσω.

«Μη πεις λέξη» μου είπε. Έβαλε το δάκτυλο του στα χείλη του. «Σσσς!...» μου έκανε. «Άκου κι εσύ!...»

Άρχισε να φωνάζει με όλη του τη δύναμη. Η φωνή του κτύπησε απέναντι στα βουνά και γύρισε πίσω. Προσπάθησα να του εξηγήσω πως αυτό είναι ένα φυσικό φαινόμενο και πως κι εγώ όταν ήμουν μικρός, στην εξοχή, μαζί με τους φίλους μου ανεβαίναμε στο ύψωμα κι από εκεί φωνάζαμε τα ονόματα μας και καθώς ο ήχος εύρισκε εμπόδιο ξανακούγαμε τη φωνή μας δυο και τρεις φορές. Κι ενώ εγώ προσπαθούσα να του εξηγήσω για την ηχώ, εκείνος άνοιξε τα χέρια του κι άρχισε να γυρίζει γύρω-γύρω και συνέχισε να φωνάζει και συνέχισε να ακούγεται ο αντίλαλος, που μαζί με τις αστραπές και τις συνεχείς βροντές σου έδιναν την αίσθηση πως βρίσκεσαι σ’ έναν άλλο κόσμο, που φαντάστηκες. Παρασύρθηκα σε αυτή τη δύνη. Άνοιξα κι εγώ τα χέρια μου και γύριζα σαν παιδί φωνάζοντας δυνατά.... Ααα!... Ααα!... 

Τα βουνά, το ποτάμι, η κοιλάδα, τα σύννεφα, ότι υπήρχε γύριζε μαζί μ’ εμένα. Ζαλίστηκα. Σταμάτησα. Άφησα τον εαυτόν μου ελεύθερο να πέσει στο παχύ χώμα. Έβλεπα τις λάμψεις απ’ τις αστραπές να φωτίζουν τον γεμάτο σύννεφα ουρανό που με σκέπαζε. Άκουγα τον απόηχο της φωνής μας, το βουητό του ανέμου. Για μια στιγμή πίστεψα κι εγώ πως ό, τι άκουγα, ό, τι έβλεπα, ό, τι άγγιζα ήταν πραγματικά ο ίδιος ο Θεός και βυθιζόμουν στην αγκάλη Του…


Καίτη Λιανού-Ιωαννίδου

Ήταν ένα απόσπασμα από το βιβλίο μου «Κοριός στο μαξιλάρι του προέδρου»
Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ωκεανός.

Σχετικά Άρθρα

Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Διήγημα της Καίτης Λιανού

ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΤΟΥΣ ΑΜΜΟΛΟΦΟΥΣ

Από την συλλογή «Το γυάλινο δωμάτιο» της Καίτης Λιανού-Ιωαννίδου

Θεατρική Παράσταση «ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ» της Καίτης Λιανού-Ιωαννίδου

Οι Εκδόσεις Ωκεανός & η Ελληνική Ακαδημία Τέχνης και Πολιτισμού σας προσκαλούν στην θεατρική παράσταση «ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΞΗΜΕΡΩΣΕΙ»...

Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΥΛΗ

Ήταν Φθινόπωρο, ένα μουντό πρωινό που ο ήλιος δεν είχε τη δύναμη να ζεστάνει τη γη, αφού τα μαύρα σύννεφα τον κρατούσαν μακριά της...